eerste kennismaking met India

Onze eerste kennismaking met India

Geschatte leestijd: 7 minuten

Na anderhalve maand in Nepal reizen we verder naar India, een reisherinnering van alweer een aantal jaar terug, die we echter niet snel zullen vergeten. Na een zonnig vertrek uit Pokhara, met een laatste blik op de Himalaya, rijden we al snel de ochtendmist van de zuidelijk gelegen Terai binnen. De landschappen zijn mysterieus en bijzonder mooi, met groene heuvels, authentieke dorpjes en heldere stroompjes. Het grote aantal landverschuivingen verrast ons. Soms is de weg in z’n geheel weg en hobbelen we over een veld vol kiezels. Na Butwal zijn de heuvels plotseling verdwenen en rijden we de laatste kilometers door een plat gebied waar rijst wordt geoogst.

De Grens met India over

In Bhairawa stopt de bus op een klein station en we stappen in de riksja van het kleinste mannetje dat we in Nepal gezien hebben. Toch weet hij z’n fiets in beweging te krijgen, maar we stoppen wel nog even voor wat extra lucht in de rechterband. We halen lange rijen vrachtwagens in, die voor de grenscontrole wachten en een kwartier later worden we bij de Immigration Office afgezet. We halen onze stempels en lopen onder een grote poort door: Welcome to India!

Welcome to IndiaNog wat lucht in de banden en dan… “Welcome to India”

De chaos aan de andere kant is overweldigend. Vrachtwagens staan al ronkend te toeteren, riksja’s rijden er bellend tussendoor en de politie jaagt met een stok bedelende mensen met ledematen zo dun als luciferstokjes weg. Aan beide kanten zijn kleine winkeltjes waar werkelijk allerhande rommel te koop is en daartussen zoeken wij naar de Indiase Immigration Office. Zijn we er soms al voorbij? We vragen een beveiligingsman, die ons vertelt dat we nog honderd meter moeten doorlopen, dus we lopen in de richting die ons gewezen wordt. Inderdaad zien we plotseling een mannetje achter een buro zitten met een bordje “Immigration” boven zijn hoofd, gewoon op straat onder een afdakje, tussen alle toeters, bellen en uitlaatgassen.

En weer terug naar India

Even later hebben we ook hier de juiste stempel in ons paspoort en we zoeken een pinautomaat. Die blijkt er niet te zijn. Lastig, want we hebben geen Indiase Roepies en hebben ook nog maar een kleine hoeveelheid Nepalese over. We proberen die te wisselen, zodat we in elk geval een buskaartje kunnen kopen naar de volgende grote stad. Er is slechts één winkel die geld wil wisselen en zonder op of om te kijken wordt ons geld ingenomen en wordt er een stapeltje Indiaas geld voor ons neergegooid. Lang niet genoeg zien we als we het natellen. Blijkt deze man 25 procent commissie te heffen! Het is graag of niet zegt hij, een andere mogelijkheid om Nepalese Roepies te wisselen is er niet meer.

India betekent chaosIndia betekent chaos… veel chaos

Daar denken wij dan anders over en we eisen ons Nepalese geld terug. Zonder op of om te kijken wandelen we de honderd meter terug richting Nepal. De politie heeft z’n handen vol om de zwervers uit het grensgebied te weren en er is voldoende beweging en kabaal om niet op te vallen. Zo lopen we eerst de Indiase grenspost en nog eens honderd meter verder ook de Nepalese doodleuk voorbij. Pas als we bijna bij het eerste wisselkantoortje aan Nepalse zijde zijn worden we opgemerkt, maar slechts door een “friend” die ons wil helpen met vervoer naar “anywhere in Nepal”. We poeieren hem zo snel mogelijk af, voordat ons plan mislukt, en lopen gauw naar het raampje, waar we tegen een keurige koers Indiase Roepies krijgen. Daarna doen we hetzelfde kunstje nogmaals en slalommen door de gekte terug naar India. Weer valt niemand ons lastig en zo kunnen we na ons illigale uitstapje terug naar Nepal een lange neus maken naar de wisseldief die ons wilde afzetten.

Bus naar Gorakhpur

We kunnen nog net de laatste twee zitplaatsjes in de bus naar Gorakhpur bemachtigen, zij het dat deze plaatsjes geen stoelen, maar een simpele verhoging naast de chauffeur zijn. Opgevouwen tussen drie mannen, twee vrouwen en een schare kinderen komen we zo achteruitrijdend India binnen. De chaos op de weg is enorm. Iedereen fietst, rijdt en loopt door elkaar en de toeters op vrachtwagens en bussen zijn oorverdovend. De zon is een rode bol in een blauwe lucht, achter een dikke, grijze waas van luchtvervuiling en vocht. Op de velden worden de laatste overblijfselen van wat tot vorige week rijstplanten waren platgebrand. De oogst zit er bijna op en dan begint alles weer van voor af aan.

In Gorakhpur is nog meer drukte en het getoeter klinkt onophoudelijk. Inmiddels is het donker, maar zelfs dat kan de lelijkheid van de stad niet helemaal verdoezelen. De eerste hotels die we bekijken zijn erg vies en we besluiten de duurste uit onze reisgids te proberen. Voor 8 euro kun je nog eens gek doen tenslotte. Schoon is ook hier anders, maar het is het beste dat we tot nu toe gezien hebben en er komt warm water uit de kraan. De bedjes zijn dunne matjes op houten planken, zoals we ze ook in alle andere kamers gezien hebben. We slapen er niet minder om, want we zijn goed moe na deze lange reisdag.

kennismaking met IndiaZomaar wat beelden van onze kennismaking met India

Overweldigend India

Bij daglicht is Gorakhpur nog viezer dan ’s avonds. Stof waait op vanonder de bezems van veegmannetjes, vuil staat in brand en rookt en stinkt een eind weg, kinderen én volwassenen plassen en poepen in de goot, graatmagere straathonden en redelijk dikke koeien scharrelen tussen vuilnis en elke verkeersdeelnemer doet z’n best zoveel mogelijk lawaai te produceren om gezien te worden. We worden er stil van. ’s Middags kopen we treinkaartjes voor de trein naar Varanasi, die morgenochtend in alle vroegte vertrekt en verbazen ons verder om Gorakhpur, een stad zonder bezienswaardigheden, die voor ons als India-leken o zo bezienswaardig is.

Eerste treinrit door India

Om half vijf de volgende ochtend gaat de wekker. In een riksja rijden we naar het station, door een nog donkere stad. Overal zien we hoopjes mens onder gore lappen liggen slapen en koeien liggen lui in groepjes te herkauwen op kruisingen. Op het station is het al een drukte van belang en net als de andere reizigers, uitsluitend Indiërs, slalommen we tussen nog meer slapende hoopjes door naar onze trein.

De uren daarna rijden we door een plat landschap met subtropische begroeiing en rijstvelden. Her en der zijn dorpjes met hutjes van riet en klei die in Afrika vast niet zouden misstaan. Sanitair is er niet, dus iedereen wast zich in de bruine slootjes naast het spoor waarin anderen weer hun behoeften doen. Vee in alle soorten en maten loopt overal los rond. Het voelt alsof we een nieuwe, onbekende wereld in rijden. Een wereld waarvan we nog geen idee hebben wat we ervan zullen vinden. Een wereld zo anders dan alles wat we kennen en terwijl we het landschap aan ons voorbij zien glijden laten we het India van de afgelopen anderhalve dag op ons inwerken. Het voelt alsof we al voor een maand aan indrukken hebben opgedaan.

indrukken India verwerkenIn een dag India hebben we al voor een maand indrukken opgedaan

Nog geen idee wat we van India vinden

Je zou zeggen dat India dus genoeg haar best heeft gedaan om ons hard gillend weer te laten vertrekken, maar gek genoeg voelen we een soort van kalmte over ons komen met elk nieuw bizar tafereel dat op ons pad komt. India, you love it or you hate it. We hebben nog geen idee tot welke categorie mensen wij behoren. Tot nu toe zijn we vooral met stomheid geslagen. Je houdt gewoon niet voor mogelijk dat dit ook bestaat!

Dit is inmiddels alweer wat jaartjes geleden en sindsdien zijn we nog 5 keer naar India geweest. Als ervaringsdeskundige kan ik je dus wel wat tips geven, voor als jij ook voor de eerste keer naar India vertrekt. Je zult ze nodig hebben. 🙂

Category: IndiaRondreizenVerre Reizen

Tags:

Reageer!


12 comments

  1. Indië staat al enige tijd op m’n bucket list en ik ben blij dat jij er al zo veel over hebt geschreven, Yvonne! Maar nu moet ik wel eerlijk zijn dat ik nóg angstiger wordt om dit land te gaan verkennen, haha!
    Geweldig dat je ook niet alleen mooie, idyllische plaatjes on-line zet. Maar dat je eerder het leven toont zoals het er ook echt is!

    1. Tja… juist die echte beelden maken een land en zijn daardoor vaak mijn meest bijzondere reisherinneringen. Ik hou meer van het reizen op zich en het ervaren van een land dan de mooie plekken en highlights. Waarschijnlijk dat ik India daarom zo kan waarderen. En voor jou: gewoon een keertje gaan en proberen of ’t wat voor je is! 🙂

  2. Wat een ervaring is dat he. Ik was jaren geleden, op mijn 2e verre reis, in Nepal en Tibet. Geweldig mooi maar wel een echte overweldigende reis….Inmiddels ook al zeer bereisd draaien wij ons hand bijna nergens meer voor om, al van alles al meegemaakt, gezien, geroken, geproefd…… Azië is nog steeds een heerlijk continent om met de backpack door te reizen!

    1. Herkenbaar gevoel. Ergens vind ik het soms een beetje jammer, dat je al zoveel gezien en meegemaakt hebt en daardoor minder snel verwonderd of onder de indruk bent. Hoewel ik juist van “kleine” dingen nu meer kan genieten, ook in dit soort landen!

  3. Wat leuk om te lezen hoe jullie eerste kennismaking met India eruit zag! Ik wil zelf ook graag een keer naar India, het lijkt me verschrikkelijk en geweldig tegelijk. Ik zou dan denk ik wel in het zuiden willen beginnen en dan langzaam richting het noorden gaan, zodat je langzaam kan wennen aan hoe heftig India is. Ten minste, ik hoor dat het in het zuiden minder heftig is dus het klonk als een goed idee :p

    1. In het zuiden beginnen is denk ik inderdaad heel relaxt. Wij vonden Zuid-India vergelijkbaar met Sri Lanka en Nepal. Een stuk minder druk en vol ook, maar ergens misten we er daardoor ook wat, omdat wij natuurlijk eerst alleen Noord-India kenden. 🙂 Ik zou zeker eens proberen of het wat voor je is!

  4. Wat een grappig verhaal bij de grensovergang! En hoe herkenbaar is de hektiek….ondertussen drie keer in India geweest en het is en blijft mijn favoriete land….nooit saai! ‘Love it’ dus…

  5. Wat een eerste kennismaking met India zeg! Dat jullie niet gillend gek geworden zijn, vind ik nog best knap :’) Het is inderdaad love or hate wat India betreft. Mijn eerste (en enige) ervaring met India was een week Delhi, en ik geloof niet dat ik dat nog eens ga herhalen. Mooi om te lezen dat jullie ervaring zo anders is!

    1. Haha, gek genoeg bleven we er vrij relaxt onder… ik begrijp eigenlijk ook niet dat we het er zo naar onze zin leken te hebben en 2 maanden later besloten dat we India wel heel gaaf vinden. 🙂

  6. Omg, alles wat ik hier lees en zie zou ervoor zorgen dat ik gillend wegren haha maar dat had ik je al een keer verteld. Te heftig voor mij. Toch blijf ik je verhalen geweldig vinden 🙂